به تدريج دماى جهان گازى پايين آمده تا 1000 ميليون درجه كلوين مىرسد ( حدود 70 برابر داغ‌تر از مركز خورشيد ) در اين درجه الكترونها وپوزيترونها ناپديد شده ، اجزاى اصلى عالم را اكنون فوتون‌ها نوترينوها وپادنوترينوها تشكيل مىدهد . وانرژى كه از انهدام الكترونى - پوزيترونى رهاشده دماى فوتون‌ها را 35 درصد از دماى نوترينوها بيشتر كرده است . در اين مرحله دماى جهان به اندازه‌اى پائين آمده كه ذرات هسته‌هاى هيليوم 3 - تريتيوم ونيز هيليوم مىتوانند دوام بياورند . ولى براي هسته‌هاى دوتريوم هنوز داغ است وبه مدت كافى دوام نمىآورد تا تشكيل تعداد قابل ملاحظه‌اى از هسته‌هاى سنگين‌تر را ممكن سازد . « 1 » به تدريج ومداوم كه موازنهء نوترون - پروتون تغيير كرده ودرصد نوترون كاهش يافته وبه درصد پروتون افزوده مىشود ودماى جهان تا 300 ميليون درجه كلوين مىرسد . در اين مرحله ديگر همهء الكترونها وپوزيترونها به جز مقدار كمي كه براي موازنهء بار با پروتونها لازم است نابود شده وانرژى آزادشده از اين نابودى دماى فوتون‌ها را براي هميشه بيشتر كرده است . در اين مرحله چگالى انرژى جهان معادل 9 / 9 درصد چگالى جرمي آب است كه از اين مقدار 31 درصد به صورت نوترينوها وپادنوترينوها و 69 درصد به صورت فوتون‌هاست . با اين چگالى انرژى ذرّات هسته‌اى عمدتا يا در هسته‌هاى هيليومند ، يا به صورت پروتونهاى آزاد ( هسته‌هاى ئيدروژن ) ونسبت وزنى هيليوم 22 تا 28 درصد است در برابر هر پروتون آزاد ؛ اما هنوز براي تشكيل اتمهاى پايدار بسيار داغ است . جهان همچنان انبساط يافته وسرد مىشود وتا 000 / 700 سال بدون حادثه شايان توجه خواهد بود . در اين مرحله دما به نقطه‌اى نزول كرده است كه الكترونها وهسته‌ها مىتوانند اتمهاى پايدار را تشكيل دهند . فقدان الكترونهاى آزاد محتويات جهان را در برابر أشعة شفاف خواهد ساخت .

--> ( 1 ) از انبساط جهان .